De reis door Amerika van Miami naar Los Angeles
van Richard en Reinie Vinke in 2001.

Zondag 19 augustus.

Na het zoveelste afscheidskusje aan de poezen te hebben gegeven, gaan we dan eindelijk  Het is voor mij (Reinie) altijd moeilijk om de meiden en de jongen achter te laten. Maar ja, ze zijn in de kundige handen van Betsie en Gerard, onze buren, zij vertroetelen de poezen enorm, dus bezorgdheid is eigenlijk onnodig.

Betsie brengt ons naar het station , ze wil niet dat we een taxi nemen.
Wat ontzettend lief hè! Punctueel om 9:37 uur vertrekt de trein en met een gevoel van goede spanning, vertrekken we richting schiphol.  De treinreis gaat behoorlijk snel.
Rond 11.40 arriveren we op Schiphol. We gaan meteen inchecken en na de gebruikelijke alarmbelletjes kunnen we verder. Mijn legerkisten hebben altijd een rinkelend effect op beveiligingspoortjes, haha!

Om 15:00 uur is het dan eindelijk zover en stijgt het vliegtuig op.

De vlucht gaat niet zo snel, het weer is slecht en we hebben veel turbulentie. Als pluspunt hebben we een ontzettend leuke purser, zijn naam is Dan. Hij schijnt ons ook leuk te vinden, want hij komt regelmatig een praatje maken. Toen we ons gereed maakten om te landen, kwam hij langs met een grote fles champagne! Wat lief!

We kwamen 18:30 uur (Amerikaanse tijd) aan op Miami International Airport. Waar we werden opgewacht door het busje van het autoverhuurbedrijf Álamo.

 

Daar aangekomen wilden ze ons een piepklein autootje meegeven, de grapjassen. We gaan half Amerika door, dan gaan we niet als een sardientje in een autootje zitten! We kregen na aandringen een mooie grijze 4x4 mee.

Door al het gedoe met de auto waren we weer 1 ½ uur verder. We waren moe, we wilden douchen en een lekker bord met eten!

De weg naar het hotel ‘Dezerland', kwamen we in het Art district in een mega file te staan, het was een en al limo's en andere dure auto's. We hoorden later dat die avond de Emmy's uitgereikt werden. Toen we uiteindelijk bij het hotel kwamen, was het al ver over tienen en was de keuken dicht. Er was niets anders te krijgen dan wat chips en snickers uit de automaat. We waren te moe om weer in de auto te stappen om een restaurant te zoeken. Dus hebben we maar wat chips gegeten. Na een heerlijke verfrissende douche zijn we gaan slapen. Maar echt goed slapen was er niet bij, want onze ‘buren' vonden het vannacht wel tijd voor een feestje.

Volgende pagina
Volgende pagina