Maandag 1 december.

De poezen voelen al dat er iets gaat gebeuren. Alhoewel de koffers nog boven staan, denk ik dat ze al weten dat ze weer worden achtergelaten. ’s Avonds worden de laatste dingen ingepakt. We zijn er klaar voor!

Dinsdag en woensdag 2 en 3 december. De laatste keer knuffelen we de poezen (die we altijd dames en heer noemen). Die slapen alle drie gewoon door, dus we kunnen met een gerust hart weg. Ze zullen ons niet zo missen, daar zullen onze buren Betsie en Gerard wel voor zorgen. Zij nemen elke vakantie onze honneurs waar. Dit is de laatste keren nogal een 'taak' omdat twee van de drie poezen 2 keer per dag inverband met hun suikerziekte insuline ingespoten moeten krijgen. Gelukkig hebben we geweldige buren en kunnen we zonder zorgen elk jaar gewoon op vakantie en nemen hun vlekkeloos onze taken over. 7:15 uur stopt de taxi voor de deur, voor een rit van 5 minuten naar het treisstation. We worden uitgezwaaid door Betsie en Mickey de buurpoes. Onze eigen dames en heer geven geen krimp!

De trein vertrekt iets vroegen dan staat gepland en we zitten goed in de eerste klas. Het is natuurlijk hartstikke druk, want we zitten in de spits, maar de treinreis gaat snel. Keurig op tijd komen we op schiphol aan. En gaan ons direct inchecken bij Malaysia airlines. Nog een laatste kop Hollandse koffie, misschien de laatste keer dat we een goede kop kunnen krijgen in de komende twee weken? (dit zal nog wel meevallen blijkt achteraf)

Het vliegtuig op de heenreis Bij het inchecken horen we dat we bij al de vier vluchten (heen en terug) aan het raam zitten, en dat is wel prettig! Het vliegtuig vertrekt keurig op tijd om 12:00 uur. Naast ons zit een oudere meneer die naar familie in Australië gaat. Wij worden door een stewardess aangesproken of we de meneer die suikerziekte heeft een beetje in de gaten willen houden. Dat is geen probleem. Soms heeft hij wat hulp nodig bij het openmaken van verpakkingen, maar voor de rest kan hij zichzelf goed redden.

We vermaken ons prima met het in de stoel voor ons geïnstalleerd beeldscherm, waarop we spelletjes kunnen spelen en films kunnen zien. Dat is goed geregeld, Richard en ik zijn als het er op aan komt een stel kinderen van 36 en 35 jaar!! Dat beeldscherm is fantastisch, maar het eten aan boord vind ik ronduit vies. Er zit geen smaak aan en het stinkt als het wordt voorbereid in de keuken, verschrikkelijk! Telkens als er weer gekokkereld wordt ben ik misselijk en rondom ons heen klinken geluiden die niet zo aangenaam zijn! De vlucht van 13 uur naar Kuala Lumpur gaat redelijk snel, we slapen een groot gedeelte, dus dat helpt! We komen rond half zeven de volgende morgen op Kuala Lumpur aan. We nemen afscheid van de oudere meneer en hebben even de tijd om de beentjes te strekken en een kop koffie te nemen. Dan moeten we met een shuttel naar een andere gedeelte van de vluchthaven dat aan de andere kant van het vliegveld ligt. Dit gaat erg snel en is erg leuk! De shuttel staat vol met mensen in lange witten gewaarden en vrouwen met sluiers voor het gezicht. Daaraan kun je al merken dat je in een oosters land aangekomen bent. De vlucht naar Denpasar vertrekt om tien voor tien. Dit laatste stukje gaat lekker snel, we slapen nog een beetje. Het is een vlucht van twee uur en drie kwartier en we zien al snel de kust van Bali. We landen om iets over half 1, het is een beetje bewolkt, maar we voelen in de sluis de gigantische hitte al. De koffers zijn er snel en we zijn ook snel door de douane.We worden opgewacht door een jongeman in Balinese kleding van Neckermann, hij ziet er mooi uit, in zijn tradionele klederdracht. Samen met een wat ouder stel worden we naar het hotel gebracht. Een kort ritje van een klein kwartiertje, maar de jongen weet nog genoeg te vertellen over Bali en met name hoe het er qua geldzaken aan toe gaat, hoe de mensen zijn en wat je wel en niet moet doen. We worden netjes uitgelaten bij het Legian Beach Hotel en worden zelfs geholpen met het inchecken! Netjes! Ik vraag nog even na of het een mooie bungalow is dichtbij het zwembad, dit word natuurlijk gegarandeerd. De jongeman (ik heb zijn naam niet genoteerd) wacht net zo lang met het afscheid nemen tot we helemaal klaar zijn en worden meegenomen door een beljongen. De beljongen laat ons binnen in de bungalow die inderdaad zoals in de folder staat in een mooie tuin ligt. Hij wijst ons alles aan en legt uit hoe de airco werkt, waar de minibar is en zegt dat we niet moeten schromen te bellen als we nog iets wensen. Het ziet er allemaal geweldig uit.

wpe1.jpg (181167 bytes) We kunnen niet wachten tot we aan het zwembad zitten, snel kleden we ons om. We zijn moe en warm en gaan snel richting het zwembad! Mooi zwembad, met poolbar, Richard besteld meteen een drankje voor ons. Het water voelt als een masage aan je lijf na zo'n lange reis! Heerlijk wat een paradijs zeg, we gaan het hier wel volhouden, haha! We hebben een uurtje in de schaduw gezeten, toen zijn we de omgeving een beetje gaan verkennen. Daarna hebben we heerlijk op de veranda gezeten. Richard heeft wat geslapen en ik hebben liggen genieten van het uitzicht, het geluid van de vogels en van de rust. Volgens mij zijn er niet zoveel gasten, je ziet in ieder geval niet veel mensen lopen, misschien zijn e nog een beetje bang na bomaanslag van vorig jaar?
We hebben een bad genomen en zijn naar het restaurant aan zee gegaan, waar we Balinees hebben gegeten, het is een beetje flauw. We moesten het zelf een beetje pittig maken met rode pepersaus en toen was het dan ook pittig genoeg! Ahum! Het was heel erg romantisch, zo aan de zee met mooie tingkling-muziek! Na het toetje van ijs met vruchten en een lekker krokant wafeltje, was het duidelijk tijd voor bed, want .......we zouden aan tafel in slaap vallen in ons bier/wijn! Ha ha! Het is hier zeven uur later dan in Nederland, dus dat is ook geen wonder. Na het gebruikelijke toiletgebeuren konden we dan eindelijk ons bed instappen. Als poesjes in een mandje! wpe9.jpg (67035 bytes)
Volgende pagina
Volgende pagina