Maandag 8 december.

Vandaag gaan we naar de olifanten! (We weten anno 2005 beter en zouden nooit meer in een bakje op een olifant gaan zitten omdat dit gewoonweg ontzettend slecht voor de gezondheid van de olifant is, maar goed, in 2003 waren we nog niet zo wijs, zie ons vakantieverslag in Thailand waar wij een dag bij de olifanten in Chiang Mai zijn bij Lek )

Boeddie (links op de foto)zou vandaag onze gids/chauffeur zijn. We treffen elkaar om half negen bij het strand en het blijkt dat we met zijn vieren gaan. Hij had zijn vriend Putu meegenomen om te rijden, want hij weet de weg naar het olifantenpark in Taro niet, wij hebben er geen probleem mee dat Putu met ons mee gaat. Dus, daar gingen we met z'n vieren op pad..
Boedie en Putu Boedie werkt als bediende op ons resort en Putu is taxichauffeur en een vriend van Boedie. Boedie is in het begin een beetje zenuwachtig want hij wist natuurlijk niet hoe wij zouden reageren, maar hij is zo weer op zijn gemak als wij lekker met ze gaan keuvelen.

Eerst gaan we naar een geldwisselkantoor, we moeten natuurlijk wel genoeg centjes hebben om het één en ander te kopen! Boedie zegt dat hij ons eerst een echte Barongvoorstelling wil laten zien en of we dat willen of niet. Natuurlijk willen we dat en zo stoppen we bij een grote tempel waar we een uitgebreide Barongdans optreden gaan bekijken. De tempel staat midden in Ubud en is werkelijk prachtig. Er zijn al veel mensen, maar we vinden makelijk een plekje waar we alles goed kunnen zien. We zitten tussen een grote groep Chinezen, die naar ons lachen en knikken. En ja hoor, zoals bijna gewoon wordt vraagt er één of ik met ze op de foto wil! Wat hebben die mensen allemaal met me, waar ter wereld ik ook kom, ze willen allemaal met me op de foto! Zie ik er zo raar uit haha!

Barongdans Barongdans Barongdans

 

 

 

 

 

 

Het optreden duurt zon anderhalf uur en is in een woord geweldig. Na het spektakel rijden we naar Mas. Waar we door een straat komen met alleen maar vliegershopjes. We gaan bij een zaak naar binnen, maar daar vragen ze veel te veel geld voor een vlieger. Op naar de volgende. Daar aangekomen vinden we niet echt mooie vliegers en zo belanden we bij een derde vliegerwinkel.

Winkel, waar we twee grote drakenvliegers gekocht hebben In deze winkel hebben ze schitterende vliegers met grote drakekoppen. De prijs daar moest nog even wat vanaf, het afdingen verloopt wat stroef maar ik krijg twee grote vliegers mee. De eigenaar is blij dat hij wat verkocht heeft ik wij zijn blij met de mooie vliegers. We worden zelf uitgezwaaid, dus ze hadden goed aan ons verdiend, maar dat geeft niet. Richard maakte nog even foto van de hele familie, want iedereen wou op de kiek. En daar gingen we ........ verder met twee schitterende drakenvliegers in de kofferbak.

De volgende stop is een houtsnijwerkgalerie.

De totale werkplaats van de winkel, waar we het houtsnijwerk gekocht hebben Al het houtsnijwerk dat in de winkel staat is gemaakt door de studenten en de meester die we treffen bij de ingang van de winkel. Ze zitten in een hoekje op de grond te werken en maken geweldige dingen. Een jonge maakt alleen maar poppetjes, hij heeft er al een stuk of zeven voor zich staan en ze zijn allemaal op het oog exact hetzelfde. Vakmanschap zeg! De leerlingen beginnen hun opleiding met een half jaar alleen kijken naar de studenten die gevorderd zijn en naar de meester. Na dat half jaar mogen ze zelf aan de slag. Close-up van een houtsnijder

Inmiddels verkopen we de drakenvliegers in onze webwinkel, die kunt u vinden op DroomDecor en Drakenvliegers.

Toen we genoeg hadden gezien zijn we de winkel ingelopen. Richard's oog viel meteen op een set boekensteunen in de vorm van een tempelingang. Verderop stonden twee draken van zon vijftig cm die ik heel mooi vond. Er kwam meteen een jonge verkoper naar ons toe, we vroegen hem hij voor de draken en boekensteunen wou hebben. Hij liep naar de baas om het bedrag te vragen, even later kwam hij terug met het bericht dat alles bij elkaar driehonderdvijftig euro zou kosten. Ik zei dat hij een grapjas was en dat dat veel te veel geld was. We liepen nog even verder de winkel in en zagen een mooi masker. Daar moest hij tachtig euro voor hebben. Hij zei dat als wij hem een tip gaven dat hij zijn best zou doen om een mooie prijs te bedingen. Ja ja, de slimmerd, maar ja voor niets gaat de zon op. Ik zei dat ik voor voor de boekensteunen en draken honderdvijftig euro wou betalen. Hij ging weer naar zijn baas. Even later kwam hij terug met tweehonderdvijfenzeventig. Natuurlijk niet! Zo ging het nog even door. Het eind van het verhaal is dat we, na overleg tussen baas en meester, voor honderdtachtig euro de twee boekensteunen, de draken en het masker meekregen. Alles werd heel goed ingepakt. De jonge verkoper kreeg zijn beloofde 5 euro en zo gingen we verder. We werden weer uitgezwaaid door alle medewerkers.

 

We gingen op weg naar Taro.

De weg er naar toe was een verschrikking, wel een schitterende natuur, maar de weg. Hobbel de bobbel. En natuurlijk duurde het niet lang of ik moest plassen. Maar natuurlijk geen toilet in zicht. En een plasje in de natuur kon ik ook wel vergeten, want overal langs de weg waren mensen aan het werk. Na een onbehagelijk laatste stukje, kwamen we eindelijk bij het park aan. Richard ging entreegeld betalen en een rit op een olifant regelen en ik rende snel naar het toilet! (nu weten we hoe slecht dat is voor de olifant, dus zouden we nooit meer in een bakje op de rug van een olifant gaan zitten.)

 

Onderweg naar het park was het gaan regenen, maar toen we bij het park aankwamen kwam het met bakken uit de hemel. Het regent bij de olifantjes We kregen meteen een regencape aan en werden direct naar de opstijgzone geleidt.

En ............ daar kwam al een olifant aan, die even later aan ons voorgesteld werd als Mister Wong.

Mister Wong, onze olifant Is hij geen dotje! Mister Wong

De mahout had ook al zon 'mooie cape' om en daar gingen we! Op ... naar het onbekende! We hebben een geweldige rit gemaakt in de stromende regen, maar het was geweldig. Als Mister Wong berg afwaarts ging moest je je wel even goed vasthouden, want dan zou je zo uit het stoeltje glijden. Onderweg kreeg ik van de mahout een ring van olifantenstaarthaar en vond Mister Wong een tand van een andere olifant op het pad. Het was een enorm grote tand. De rit duurde een half uur en ging door een groot stuk ongerept natuur. We waren na enige minuten zo nat dat we over het houten zitplaatje gleden. Dus ik hield Richard goed vast. Fotos en film konden we in al die regen niet maken, maar we hadden gigantisch veel pret onderweg. Op het eind van de rit, maakten we nog een rondje in het grote olifantenbad, heel leuk. We vonden het geweldig. Toen wisten we nog niet hoe schadelijk deze rit voor de olifant was geweest, gelukkig weten we anno 2006 beter!

Richard met Mister Wong

Na de rit gingen we eerst wat drinken en eten in het restaurant, Boedie kwam bij ons zitten maar wou alleen iets drinken en niets eten. En op onze vraag van waar Putu was en of hij niet iets wou eten of drinken, kregen we te horen Putu op de auto moest passen.

We hebben nog wat gefilmd en gefotografeerd. Na de lunch kwam onze mahout of we Mister Wong nog wat eten wilden geven en wat fotos van hem wilden maken, nou dat wilden we wel. We moesten hem toch ook bedanken voor de mooie tocht.

 

close-up van Mister Wong Mister Wong is een hele mooie lieve olifant. Er zijn vijftien vrouwtjes en drie mannetjes olifanten op het park.

 

Mister Wong komt aanrijden Mister Wong De stal van de olifanten

Na een uitbundige afscheidsgroet van de mahouts en van de olifanten gingen we terug naar de auto.
Op de terugweg zei Boeddie dat ze de heenweg een verkeerde route hadden genomen en dat we daarom zulke 'leuke weggetjes' hadden bereden haha! Ach we hebben wel een hele mooie omgeving gezien!

Kwart voor vijf waren we weer bij het hotel. Boeddie moest een eind voor het resort afgezet worden, want de mensen van het hotel mochten niet weten dat hij de hele dag met ons mee was geweest. Putu reed ons, met alle souvenirs naar de ingang van het hotel. We zwaaiden hem uit en gingen met de armen vol op weg naar de bungalow.
Hoe krijgen we alles toch die koffers in! Dat zal nog een gepuzzel worden!

s Avonds belde Boeddie nog even om ons een goede avond te wensen, wat lief van hem! We hebben gedineerd in het restaurant aan zee. Na het diner zijn we een strandwandeling gaan maken en hebben een drankje gedronken aan de bar. We zijn de enigen dus zijn we na twee drankjes maar naar de bungalow gegaan. Moe van de drukke dag lagen we snel in bed.

Vorige pagina
Volgende pagina
Vorige pagina
Volgende pagina