Maandag 17 mei 2004, dag 12.

Half 1 werden de koffers opgehaald en kwart over 1 zouden we richting luchthaven vertrekken.
Het mannetje die ons had begeleid op het vliegveld bij aankomst zou ons ook weer uitgeleiden. Dus we gingen midden in Cairo ergens staan om hem op te wachten. Na een minuut of 10 was hij er en konden we verder. Onderweg werd nog een keer gestopt om een jongeman mee te nemen in uniform.
Het mannetje had de tickets bij zich en die werden uitgedeeld.

We hadden voor Saad en Piet samen wat geld bij elkaar gedaan en Sjaan had aan mij gevraagd of ik dat met een begeleidend praatje aan hen wou geven. Dit was een geschikt moment  om dat te doen. Piet  (Makdy) begreep er natuurlijk geen zier van, maar toen hij de envelop zag wist hij natuurlijk wel wat er in zat. We hadden het enorm getroffen met Piet, hij had ons overal naar toe gebracht zonder ongelukken en toen ik tussen Hurghada en Cairo vinnen van dolfijnen boven het water uit zag komen en riep ‘Dolfijnen’ ging hij hard in de rem, om ons het wonderschone blik goed te gunnen. Dus Piet had ons op onze wenken bedient en had wel een extraatje verdient. Voor Saad hadden we hetzelfde in een envelop gedaan, maar over hem waren de meningen over het algemeen hetzelfde. Hij liet ons toch wel vaak alleen, maar ja, hij had ook wel een aantal dingen voor ons geregeld. Dus geen gemopper!

Op het vliegveld werd er afscheid van Piet en Saad genomen. En werden we door het mannetje naar de incheckbalie geleid. We kregen toch nog een plaats aan het raam, hoewel we het niet meer hadden verwacht, omdat er zoveel mensen voor ons waren met inchecken. Maar gelukkig. Toen kwam het volgende probleem ……. Mijn schoenen! Natuurlijk ging het belletje weer af in het poortje. En raad eens!? De schoenen moesten uit! Ja, daar sta je dan met je goeie gedrag! Met de kousenvoeten! Maar oké, ik kan doorlopen. Richard moest het onderwaterhuis helemaal goed laten zien en daar gingen we. We hadden een aantal kilo’s overgewicht, maar dat werd door het mannetje snel opgelost door de jongen bij de band wat geld toe te schuiven. Ja, ja, zo gaat dat hier. Alles is te regelen met geld.

Na een kopje koffie/thee die we met de groep dronken, liepen we nog even rond op de vluchthaven en we konden al snel instappen.
We zaten helemaal achterin. En na een dutje en een klein dommeltje en een ontbijtje, kwamen we aan in Frankfurt. Nu is het nog een uurtje vliegen naar Amsterdam. We liepen meteen naar de gate waar we moesten inchecken voor de vlucht en toen we daar waren, konden we meteen doorlopen. We hadden op het laatste moment een ander vliegtuig gekregen dus we kregen een ander stoelnummer. Maar we zaten gelukkig weer aan het raam, helemaal achterin, maar aan het raam.

De vlucht duurde 3 kwartier en daar waren we dan weer Nederland!!
De koffers waren er ook zo en toen was het tijd om afscheid te nemen van de rest van de groep. We beloofden elkaar dat we elkaar nog een keer zouden zien. En na de nodige zoenen was het vaarwel. En gingen we richting busstop. We moesten ca. 10 minuten wachten op de bus naar de parkeerplaats langparkeren. Toen we bij de auto kwamen, waren de koffers natuurlijk snel ingepakt en was het snel richting Hengelo!
Het is altijd leuk om op vakantie te gaan, maar het is ook fijn weer thuis te komen!

De rit ging snel. In een klein 1 ½ uurtje waren we thuis. Betsie was in de tuin bezig en verwelkomde ons zoals altijd hartelijk. De poezen zagen er geweldig uit, ze wilden natuurlijk graag naar buiten, maar dat is normaal als je gewend bent elke dag buiten te komen.
Op tafel stonden de gebruikelijke welkomstbloemen, mooie gerbera’s met grote bladeren in de glazen poten die Betsie had gevuld met water met rode inkt. We worden weer verwend! We zijn weer thuis, in ons eigen bedje op onze eigen toiletje en in ons eigen bad!

Thuis!

Vorige pagina
Vorige pagina