Zondag 19 november.

Om half 9 gaat het alarm van de mobiele telefoon. We moeten er uit, om zo snel mogelijk aan dit ritme te wennen. Na 11 uur ononderbroken slapen zijn we helemaal fit en wéér hongerig. Om 9 uur lopen we naar beneden om te ontbijten. Het ontbijt is uitgebreid met verse vruchten voor mij en Richard gaat voor een lekker gevulde omeletje Strand Coral Gardendie voor zijn neus wordt klaargemaakt. Het is al heerlijk zonnig, dus gaan we nadat we onze strandspullen hebben gepakt op weg naar de zonneweide waar we een stoel van de poolman krijgen. Hij zet de stoelen onder de grote boom voor het duikcentrum. Het hotel Coral Garden heeft een grote tuin, zo hier en daar staat een palmboom(pjes), maar er staan ook een paar grote laaghangende bomen, waaronder veel schaduw te vinden is. Het is wel jammer dat er geen strandstoelen op het strand staan, maar als je bij het hekje gaat zitten heb je ook een goed uitzicht over de zee.

Even later komt Jeroen naar ons toe, ze hebben ons naar zijn zeggen gemist bij het praatje van de mevrouw van Neckermann. We hebben het laten schieten omdat het om 9 uur gepland stond, dat vinden we een beetje te vroeg voor zo’n eerste dag hoor! Dat en omdat we zo toch al onze eigen gedachten hebben over die 'bijeenkomstjes' van reisorganisaties. Jeroen kon ons beamen dat we niets hadden gemist, hij zegt dat de reisleidster niet zo veel informatie gaf en dat ze alleen excursies had willen verkopen. Om er een schepje bovenop te doen had ze bij de gasten aangedrongen niet met de lokale gidsen mee te gaan, omdat locals niet te vertrouwen waren. Nou, dat bepalen wij zelf wel! Wij hebben goede ervaringen door locals in te huren voor een aantal dagen weg. Ondertussen is Noa ook aan komen lopen. We kletsen een tijdje en als we vertellen dat we een auto met chauffeur willen huren om naar het Yalapark te gaan geven zowel Jeroen als Noa aan dat ze wel met ons meewillen, wij vinden dat wel oké.

We spreken om 2 uur met Premo (de lokale man van gisteren) af bij het restaurant The Red Lobster die van zijn neef zou zijn, om te In het restaurant the red lobsterkijken wat hij in de aanbieding heeft! Om 2 uur lopen we met z'n vieren richting het restaurant waar we meteen maar gaan lunchen. Premo staat ons al buiten al op te wachten. Hij verteld ons dat hij vroeger voor Neckermann heeft gewerkt maar dat die hem heeft laten zitten na de Tsunami en dat hij nu voor zichzelf werkt (dit blijkt later een leugen te zijn!). We bespreken wat we willen en hij geeft ons een prijs, veel te hoog natuurlijk, uiteindelijk vinden we 50 euro per persoon een goed bedrag. Later blijkt deze prijs nog te hoog te zijn, maar ach ja! We spreken af de volgende dag om 4 uur te vertrekken. Dat wordt dus vroeg naar bed! Tegen de tijd dat we het eten voorgeschoteld krijgen is het beginnen te regenen. Omdat we met z'n zessen (de neef van Premo was ook maar bij het groepje komen zitten) nogal gezellig hebben blijven we de rest van de middag in het restaurant blijven hangen. Richard is nog wel even naar het hotel terug gegaan omdat onze strandspullen nog op de zonneweide lagen, hij kwam terug met de mededeling dat de poolman de tas al achter de bar had neergezet, wat lief he! Tegen half 6 zijn we weer naar het hotel gegaan. Na het wederom heerlijke diner hebben we het niet al te laat gemaakt, we moeten er morgen vroeg uit!

Vorige pagina
Volgende pagina
Vorige pagina
Volgende pagina