Maandag 20 november.

Om half 4 gaat het alarm af, we moeten er uit!!! Om 4 uur staan we beneden, waar Jeroen al op ons staat te wachten. Nadat we ons ontbijtpakketje hebben opgehaald is Noa nog niet beneden. Premo inclusief chauffeur zijn ondertussen al door de poort aan komen rijden. Even later komt hij naar binnen en vraagt naar Noa, deze heeft nog geen teken van leven gegeven, wat Premo een beetje humeurig maakt. Hij vraagt de baliemedewerker haar te bellen. Binnen 5 minuten staat ze beneden en kunnen we op weg. We rijden langs honden en koeien die in het donker midden op de weg liggen te slapen. Ik vind het ontzettend eng dat we zo maar op een hond of koe kunnen rijden. Richard en ik zitten achterin de minivan. Door de grote hoeveelheid gaten in het wegdek worden we goed door elkaar heen geschud en knallen we met enige regelmaat met ons hoofd tegen het plafond. Na een uur rijden begin ik behoorlijk veel last van mijn rug te krijgen, (de rit duurt in totaal 4 uur) dus besluit ik naar voren te verhuizen en ga ik bij Jeroen zitten. Dat zit een stuk beter, Richard wil gewoon achter in het busje blijven zitten, de bikkel! Het is bijna kwart voor 7 als we bij het restaurant 'Refresh' aankomen, waar we de minivan zullen verruilen voor een jeep. Het is helemaal donker in het restaurant, maar het schijnt toch open te zijn. Als we het restaurant inkomen wordt een man wakker die op een van de plastieken tafels heeft liggen slapen. Hij snelt zich naar ons toe om te vragen de ingang van het Yala parkof we koffie of thee willen. We hebben wel zin in een kop koffie, maar als we daar even later een slok van nemen blijkt dat we niet echt een goede keuze hebben gemaakt. Nadat iedereen een plasje heeft gedaan, op een glimmende schone toilet, stappen we in de jeep. We gaan bijna onmiddellijk de boesboes in en stoppen even later bij een meer met ooievaars, reigers en lepelaars. Een eindje verderop liggen wat krokodillen op de oever. Als we bij de ingang van het park komen wordt de auto geparkeert en kunnen we het kleine museum bezichtigen, maar echt interessant is het niet.

 

 

 

 

Dan gaan we inclusief een parkwachter op weg naar de ingang van het park. Het Yalapark is geweldig. De mooi rode zandwegen, de schitterende rotsformaties, de grote diversiteit aan kleuren groen en de grote hoeveelheid dieren maken het een geweldig geheel. de zandwegen van het Yalapark waren soms adembenemend mooi De leeuwenrots

We hebben ruim 4 uur rondgereden. Richard en ik hebben nog wel een confrontatie met een grote doornstruik gehad waar de chauffeur iets te dicht langs heen reed. Wat voor Richard resulteerde in een hoofd en rug met een aantal enorme stekkels van zo'n 2 cm lang. Het bloed liep van zijn hoofd, gelukkig waren de stekels niet lastig te verwijderen en heeft het Richard niet echt veel pijn gedaan.

Een waterbuffelWat ook leuk was, was dat door de vele regen een grote hoeveelheid plassen en modderpoelen waren ontstaan, waar een jeep natuurlijk geen moeite mee heeft, dus gingen we er gewoon dwars doorheen. Wat wij als Nissan Patrol rijders natuurlijk geweldig vinden. Zo hier en daar lag een waterbuffel in een plas te badderen

 

 

 

 

Hier een rijtje van de dieren die wij hebben gezien; olifanten, krokodillen, waterbuffels, grote varanen, wilde varkens, pauwen, jakhalzen, herten, adelaars, papagaaien en apen, hoekoes, bijeneters en veel meer andere mooie vogels. De 3 mannetjes olifanten die we tegenkwamen leefden helemaal alleen.

een van de mooie olifanten van het yalapark olifant in het groene gras in het yalapark Vooral het mannetje die we al laatste tegenkwamen hield ons goed in de gaten. Hij wandelde nadat hij genoeg van ons had, gewoon op zijn gemak bij ons weg.

Net buiten het park was een gedeelte dat helemaal onder water was gelopen.de man van het ondergelopen huisje op het Yalapark De mensen die daar leefden hadden al hun rijstvelden verloren zien gaanl. Zo ook de man op de foto, hij kwam in zijn bootje naar ons toe, nadat hij wat geld had gekregen reden we weer verder. Je voelt je gewoon opgelaten als je mensen in deze toestand ziet en waar jij als toerist naar zit te gapen.

 

Nadat we de parkwachter weer bij zijn post hadden afgezet gaan we op weg naar het restaurant waar we vanmorgen een kop koffie hadden gedronken. Premo wil ons eigenlijk alleen een stukje papaja en ananas van een kraam langs de weg voorschotelen, maar dat was toch wel te karig voor ons. Er stond voor mij (vegetariër) niets op de kaart, dus vroeg ik of ze iets zonder vlees voor me klaar wilden maken, er werd enthousiast naar me gelachen. Ze zouden iets speciaals voor me maken, nou dat heb ik geweten! Er werd eens even naar me gelachen toen ze een klein half uurtje later naar onze tafel kwamen met een dienblad vol schaaltjes. Jee wat rook dat lekker zeg! De schaaltjes bleven maar komen, op het laatst had ik maar liefst 9 schaaltjes met gerechten rond mijn bord staan. Helemaal alleen voor u werd er gezegd. Ik heb de de rest van de vakantie niet meer zó lekker gegeten dan in het Refres restaurant bij het Yalapark!

Na de fantastische lunch was het tijd voor de terugweg. de boedha op de terugweg van het yalaparkGelukkig stopten we de terugweg nog wel een keer om water te kopen en bij een tempel om daar even rond te kijken. De tempel werd vergezeld door een 15 meter hoge boedha. We waren blij dat we even uit de bus konden dus trokken we onze schoenen uit en gingen we op weg naar de ingang van de tempel. Onze schoenen werden direct door een man op een rijtje gezet en hij ging er als bewaker bijzitten. Lachen, want er was verder niemand op het terrein te zien, maar dat leek hem niet te deren, hij had weer een baan!

Even verderop stond er al een gids klaar om ons het een en ander uit te leggen, van hem kregen we uitleg over het leven van Boedha en even later beklommen we de Boedha om ook nog even van het uitzicht te genieten. Na een half uurtje de beentjes te hebben gestrekt stapten we weer in het minibusje voor het laatste stukje. Ongelofelijk het verkeer hier, druk toeterend naar alles wat beweegt rijden de auto’s midden op de weg op het laatste het tegemoetkomende verkeer, honden en koeien ontwijkend. En als het na een half uurtje later donker wordt maakt dat er niet veiliger op! Op een gegeven ogenblik wordt de rem van het minibusje hard ingetrapt, ik geef een klein gilletje van schrik en we staan met rokende banden stil. Vlak voor ons staat een klein jongetje aan de kant van de weg, met grote ogen kijkt hij naar de bus. Mijn hart klopt mijn keel! Jeetje wat een chauffeur zeg! De rest van de mensen lag waarschijnlijk te slapen en hebben van de hele situatie niets meer mee meegekregen totdat ze wakker schrokken van de noodstop. Gelukkig is er verder niets aan de hand en is het kleine ventje alleen maar geschrokken.

We komen een half uur later helemaal in één stuk bij het hotel aan.

Na een douchje gaan we naar beneden om iets lichts te eten. Na de heerlijke lunch van vanmiddag hebben we niet echt veel honger, maar je moet toch wat eten! Om half 10 zijn we op en slepen we ons zelf naar de kamer.

Vorige pagina
Volgende pagina
Vorige pagina
Volgende pagina