Het regent HikkaduwaWoensdag 22 november.

Kwart over 8 worden we wakker. Slapen kunnen we hier wel! Het regent! Niet veel, maar het regent.

We gaan ontbijten en terwijl we aan het ontbijten zijn klaart het zienderogen op en het is weer droog, de temperatuur van de lucht en zHet restaurant Suntrapee blijven bij buien gewoon hetzelfde dus we kunnen dan ook meteen weer buiten zitten. Ondertussen komt het zonnetje er zo nu en dan door. Ik voer de honden even en ga dan lekker relaxen. Tegen een uur of 1 gaan we lunchen aan de overkant van de straat bij restaurant Suntrap. Onze ober genaamd Sunil is heel erg aardig, we zijn de enige klanten dus we krijgen al zijn aandacht. Als we ons biertje op hebben worden we uitbundig uitgezwaaid door Sunil totdat we door de hekken van het hotel zijn gegaan. Ondertussen worden we natuurlijk aangesproken door tuktuk chauffeurs of we een tuktuk willen huren. Na de lunch heeft het zonnetje gelukkig de overhand gekregen, dus gaan we meteen richting ligstoelen waar ik weer lekker in de zon zoveel mogelijk zonnestraaltjes op probeer te vangen. Het is jammer dat je bij dit hotel niet op het strand kunt zitten, maar de tuin is mooi dus wat zit ik te zeuren. Wat ook erg leuk is dat we ons eigen hotelvaraan hebben, de elke dag even komt kijken of er nog lekker verse torretjes te vinden zijn. Hij (het kan natuurlijk ook een zij zijn) is het langst te vinden op het volleybalveld waar hij toch regelmatig een torretje scoort. De schildpadden hebben vandaag schijnbaar elders hun buikje rond gegeten want ze zijn niet in de zee voor het hotel te spotten, misschien morgen!
Rond half 6 wordt het een beetje schemerig dus we gaan richting kamer. De vogels zijn hun vergadering alweer begonnen, hun gefluit en gekwetter is ontzettend gezellig om te horen.

het uitzicht pan 1
Karmenie (een van onze kamermannen) kwamen we op de gang tegen, hij had tijd om wat kleding en schoentjes uit te zoeken. Hij neemt T-shirtjes, jurkjes, broekjes en twee paar schoentjes voor de kinderen van zijn zus mee, ze is tijdens de Tsunami alles kwijt geraakt en woont nu al die tijd al bij hem in. Hij glundert het uit en verteld ons dat zijn zus hier ontzettend mee geholpen zal zijn. Ik stop alles netjes voor hem in een plastic tas, we moeten een formulier invullen wat we allemaal in de tas hebben gedaan, zodat Karmenie door de beveiliging heen krijgt en ze mee naar huis kan nemen. Even later gaat hij met een brede glimlach op zijn gezicht weg.

Na het diner gaan we even in de tuin wandelen, je kunt het niet echt wandelen noemen omdat de tuin nou ook niet zo groot is. We kijken nog even of we wat schildpadden op het strand zien maar dit is niet het geval. We hebben ze vandaag niet aan het strand gezien, het water stond waarschijnlijk te laag.

Vorige pagina
Volgende pagina
Vorige pagina
Volgende pagina